Prafulthar's Articles

ગુજરાતી લેખો, કવિતા, ગઝલો, વાર્તા

‘રીસાયેલી છે કલમ છતા લખાઇ જાય છે’-પ્રફુલ ઠાર


આપણને ક્યાંક ને ક્યાંક સાંભળવા કે સમાચારો મારફત જાણ મળતી હોય છે કે ફલાણા ફલાણાએ કેવાકનું કારખાનું નાખેલું છે અને તે ચાર-પાંચ વરસ પહેલાં શરૂ કરેલું, જે હમણાં કંઇક  ઠીક ઠીક ચાલવા માંડયું છે. બિચારાએ રાત દિવસ જોયા નથી અને ખરી મહેનત કરી છે…. જીવનમાં આવું ઘણું ઘણું બનતું જ રહેતું હોય છે.

લેખક વ્યવસાયના લેખકો પણ અનુભવેલા કે સાંભળેલા પ્રસંગો કાગળ અને કલમ લઇ લખતા રહેતા હોય છે. ઘણીવાર તો ઉંઘ ન આવતી હોય અને કોઇક સારો-નરસો વિચાર આવી જાય તો પાછા ભૂલી ન જાય તે માટે પાછા ઉઠીને કાગળ પર ટપકાવી લે છે અને પછી તેને વિષય બનાવી તેના પર લખી, વાચકો સામે રાખવા પ્રયાસ કરે છે. અને પછી ક્યાંક ને ક્યાંક પ્રકાશિત કરવા તંત્રીઓને મોકલતા રહેતા હોય છે. અને પછી તે ઘણાં મહિનાઓ પછી પ્રકાશિત થતાં હોય છે. અને ઘણીવાર તો પ્રકાશિત થવાનું તો બાજુ પર રહી જાય છે પણ સતત લેખ મોકલવા છતાં પણ પ્રકાશિત કરવામાં આવતા નથી કે કોઇ કારણ પણ આપવામાં આવતું નથી. ઘણીવાર તો આમાં પણ એક રાજકરણ જેવું આવી ગયું હોય તેમ લાગ્યા કરતું હોય છે. આ સમસ્યા કોઇ એક લેખક કે વ્યક્તિની નથી પણ ઘણા લેખકોની છે.

થોડા દિવસો પહેલાં અમદાવાદમાં મારા એક સબંધીનો એક સામાયિકમાં એક લેખ પ્રકાશિત કરવામાં આવ્યો જે સબંધીએ વાંચ્યો અને રાજી થયો અને જ્યારે વાંચતા વાંચતા છેલ્લે આવ્યો ત્યારે તેમાં બીજાનું જ નામ પ્રકાશિત થયેલું જોયું.વાંચીને તે ખૂશ થઇ ગયો અને મનો મન વિચાર્યું કે સામયિકમાં તેનો લેખ પ્રકાશિત કરીને લેખને નવાજ્યો તો ખરી ને ! અને મનો મન આભાર માન્યો અને મને ઇ-મેલ કરી વાંચવા મોકલ્યો કે મેં લખેલો છે પણ નામ બીજાનું છે…

આમ તો જયારે જયારે જાણતા લોકો લેખો વાંચે ત્યારે ફોન ઉપર કે પ્રસંગે ક્યાંક ભેગા થઇ ગયા હોય તો લેખ વાંચ્યાનો અને ખુબ ગમ્યો અથવા તો તમે સચોટ લખેલું છે વગેરે વગેરે પ્રતિસાદ લેખકને આપતા રહેતા હોય છે જેથી મનોમન લેખકને સંતોષ થાય છે કે લોકો વાંચે છે અને યાદ પણ કરે છે.

સંજોગો વસાત હું ઘણાં લેખકોને મળી શકતો નથી પણ ફોન ઉપર વાત કરી લઇએ અને એકા-બીજાના લેખોની વાતોનો ભાગ પાડી લઇએ. કે, કોઇક પ્રસંગો ઉપર ગોલ-ગપ્પા મારી લઇએ અને એક-બીજાના થોડા વિચારોનો વિનીમય કરી લઇએ. કોઇ સામાયિકમાં ખર્ચો કરીને પોસ્ટમાં મોકલાવેલા કે જેમાં સંપાદકો કે સામયિકો પાસેથી પુરસ્કાર રૂપે કંઇ ન મળવા છતાં લખવાનું મન કર્યા કરે.

લેખકો પોતાની કલમની સાથે સાથે દિલ અને મગજને પણ ઘસી નાખતા હોવા છતાં મોટા ભાગના સામાયિક કે સંપાદકશ્રીઓ એમને પુરસ્કાર રૂપે રાતી પાઈ પણ ચૂકવતા હોતા નથી કે વિનામૂલ્યે અંક પણ મોકલતા નથી એ એક દિલને દુખતી વાત છે. આ બાબતે એકવાર ચર્ચા નીકળી. ત્યારે હસતા હસતા એક સંપાદકે કહ્યું કે ભાઇ, કમશે કમ તમને પ્રસિધ્ધિ તો મળે જ છે ને!

ઘણી વાર અપવાદ રૂપે પ્રકાશિત થયેલા લેખનો અંક પણ મળે અને કોઇ જાણીતી સંસ્થા પુરસ્કાર પણ આપે એટલે લેવાનું દેવામાં પડી જવાય કારણકે તે ખૂશાલીમાં જાણતા મિત્રો કે સબંધીઓને સારી હોટલમાં પાર્ટી આપવી પડે છે. ઉપરથી, પાર્ટી લેનાર વિચાર કરતો થઇ જાય કે ભાઇને લેખ લખવામાં સારું એવુ મળતું લાગે છે. અને વાત વાતમાં ખબર પડે કે કંઇ મળવા કરતાં લેખ પ્રકાશિત થયાની ખુશી છે. હાં, લેખકોનેપ્રકાશિત ન થયેલા લેખો માટેના તંત્રીઓ પાસેથી ખુલાસો તો નથી મળતા પણ શરમમાં નાખી પૂછયે તો કહેશે તમારો લેખ જરા ટુકો હોવો જોતો હતો અથવા કહેશે બીજાને પણ લાભ આપવો પડે ને? અને ઘણીવાર તંત્રીશ્રી કામમાં છે કહી બહારથી જ રવાના કરી દે છે.

મને યાદ છે કે મેં મારો વેબ બ્લોગ શરૂ કર્યો પહેલાં એક વેબ બ્લોગના સંપાદકને મેં ઇ-મેલથી લેખ મોકલાવેલો. તો મેલથી વળતો જવાબ મળ્યો કે બહુ ટુંકો છે એટલે મેં ફેરફાર કરી લાંબો બનાવી મોકલ્યો તો વળી જવાબ આપ્યો કે એમાં લય-બધ્ધતા નથી એટલે મેં તેઓશ્રીનો ફોન ઉપર સંપર્ક કર્યો કે થોડું સુધારો વધારો કરીને જો પ્રકાશિત કરી શકતા હોય તો! એટલે એણે પ્રેરણા આપતા એટલું જ કહ્યું તમે લખવાનું ચાલુ રાખો આપો આપ તમને સુધારો વધારો કરતા આવડી જશે….ત્યારે મને થયું કે આપણી અંદર રહેલી અદ્દભુત શક્તિને આપણે જ ઓળખવી પડે…

મેં થોડા દિવસ પહેલાં જ એક વેબ બ્લોગમાં લેખકના રમૂજની ટકોર વાંચી હતી જે ટુંકાણમાં અહી વર્ણવું છું કે સંપાદકે એક લેખકને જવાબ આપતા પત્ર લખ્યો કે મને તમારી ‘કૃતિ’ ના પસંદ આવી છે જોગાનું જોગે તે પત્ર તે લેખકની બા ના હાથમાં જાય છે અને વાંચીને બા ભડકીને બોલ્યા કે પહેલાના જમાનાંમાં છોકરી પસંદ પડે કે ન પડે પણ તેઓ તેના મા-બાપને ખાનગીમાં કે કોઇ સબંધી ધ્વારા પોતાના વિચારની જાણ કરતા પણ હવે તો છડે ચોક લખીને મોકલે છે! લેખકને સમજ પડી ગઇ કે બા ની ગેરસમજ થઇ છે કારણકે તેના મોટા દીકરાની દીકરીનું નામ ‘કૃતિ’ છે અને તેના લગ્ન વિષયક વાત ચાલતી હોય એટલે બા એ તેના વિષે માની લીધું….એનાથી ઉલટું એવું બન્યું કે બીજા સામયિકના સંપાદકે કાગળ લખ્યો કે અમને તમારી ‘કૃતિ’ પસંદ પડી છે અને જોગાનુ જોગે તે કાગળ રસ્તામાં જ લેખકના બાપુજીના હાથમાં આપી દીધો અને બાપુજીએ તે રસ્તામાં જ વાંચી સીધા ખુશી ખુશી પેંડા લઇને જ ઘરે દોડી આવ્યા…અને જ્યારે ઘરમાં બધાએ હકીકત જાણી કે ‘કૃતિ’ એટલે કે મોકલાવેલો લેખ માટેની વાત છે. ત્યારે ઘરમાં નિર્દોશ હાસ્યનું એક મોજું ફરી વળ્યું…..હાસ્યની સાથે…. સાથે..  રચયિતા-દિગીશા શેઠ ની એક કળી યાદ આવી જાય છે કે ..

રીસાયેલી છે કલમ છતા લખાઇ જાય છે,રડતા અંતરે પણ શબ્દો રચાઇ જાય છે…..

********

Advertisements

જૂન 6, 2011 - Posted by | Praful Thar's blog for Gujarati Articles Poems,Gazals,story and Photos |

2 ટિપ્પણીઓ »

  1. R u the one who lived in Bhagwan huvan?

    ટિપ્પણી by Praful Shah | સપ્ટેમ્બર 4, 2011 | જવાબ આપો

    • Dear Praful Shah

      Yes1 I was lived in Bhagwan Bhuvan, Fort. Thanks for visiting my blog. Please write me about u as I have forgoton your face and where you were lived? Are u from Bazarget School?

      Regards
      Praful Thar
      Freelance Journalist
      (Gujarati Magazine)
      Special Executive Officer
      (Govt. Of Maharashtra)
      Res: 022 28876021
      Mob. 9029870306

      ટિપ્પણી by prafulthar | સપ્ટેમ્બર 5, 2011 | જવાબ આપો


પ્રતિસાદ આપો

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

%d bloggers like this: